บทที่ 7 ตอนที่ 7
“สวัสดีครับคุณเนล”
เนโลคลิสหรี่ตามองอย่างพิจารณาและก็จำได้ “สวัสดีครับลุงน็อต มาทำอะไรที่นี่หรือครับ”
ชายวัยกลางคนยิ้มกว้าง พลางมองเนโลคลิสด้วยความชื่นชมที่ปกปิดไม่มิด
“ผมมารับคุณเนลตามคำสั่งของคุณหนูหอมครับ”
“เข็มหอม?”
“ครับ คุณหนูหอมสั่งให้ผมมาดักรอที่สนามบินทุกวันเลยครับ เพราะเธอคิดว่ายังไงซะคุณเนลก็ต้องมา แล้วคุณเนลก็มาจริงๆ ด้วย ผมดีใจมากเลยครับ”
ลุงน็อตหนึ่งในจำนวนคนรับใช้ภายในคฤหาสน์สวัสดิกุลที่เขาเป็นคนจัดหามาด้วยตัวเอง ชายวัยกลางคนพูดไปยิ้มไปทำให้เขาอดที่จะยืนนิ่งรับฟังไม่ได้
“แต่คนที่จะดีใจมากกว่าผมหลายสิบเท่าก็คือคุณหนูหอมครับ”
“บางทีอาจจะไม่ใช่อย่างที่ลุงน็อตคิดก็ได้นะ”
“เป็นอย่างอื่นไปไม่ได้หรอกครับคุณเนล ในเมื่อพวกเราที่คฤหาสน์สวัสดิกุลต่างเห็นเหมือนกัน ตลอด 8 ปีที่ผ่านมา ไม่เคยมีวันไหนเลยที่คุณหนูหอมไม่ออกมานั่งที่สนามหญ้าหน้าบ้าน และไม่ร้องไห้คิดถึงคุณเนลเลยครับ”
ทำไมหัวใจของเขาจะต้องเต้นแรงแบบนี้ด้วย เนโลคลิสถามตัวเองอย่างไม่เข้าใจ จำต้องกัดฟันกรอดเพื่อข่มความผิดปกตินั้นเอาไว้ เขาไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้เลย ไม่ชอบเลยจริงๆ
“เข็มหอมร้องไห้คิดถึงคุณอรณีมากกว่ามั้ง”
“แรกๆ ที่คุณอรณีเสียก็อาจจะใช่ครับ แต่หลังจากนั้นผมมั่นใจว่าคุณหนูหอมร้องไห้คิดถึงคุณเนลครับ”
เนโลคลิสกล้ำกลืนก้อนแข็งๆ ผ่านลำคอไปอย่างยากลำบาก นี่เขาใจดำกับเด็กสาวอย่างเข็มหอมมากขนาดนี้เชียวหรือ เขาทอดทิ้งหล่อนไปอย่างไม่ไยดี โดยทิ้งหล่อนให้อยู่อย่างโดดเดี่ยวภายในวงล้อมของคนรับใช้ที่ตัวเองเป็นคนจัดหามาให้
เขาไม่ผิดใช่ไหมที่ทำแบบนี้ เพราะเขากับหล่อนไม่ได้รักกัน
เสียงหนึ่งคัดค้าน และมันก็ทำให้เขารู้สึกสบายใจขึ้นมาเล็กน้อย
เนโลคลิสสูดลมหายใจเข้าปอดแรงๆ และเรียกสติของตัวเองให้กลับคืนมามากที่สุด
“เราไปที่รถกันเถอะครับ”
“เอ่อ เชิญทางนี้ครับ” ลุงน็อตรับกระเป๋าเดินทางใบเล็กของ เนโลคลิสมาถือเอาไว้ ก่อนจะเดินนำไปยังสถานที่จอดรถ
เนโลคลิสเดินตามไปช้าๆ รับรู้ได้ถึงสงครามโลกครั้งที่สามที่กำลังจะอุบัติขึ้นได้เต็มความรู้สึก
%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%
สี่สิบห้านาทีต่อมา เนโลคลิสก็ก้าวลงจากรถที่มีลุงน็อตเป็นคนขับ ชายหนุ่มหมุนมองรอบๆ ตัวด้วยความรู้สึกมหัศจรรย์ใจ
ใช่ คฤหาสน์ตรงหน้ายังคงเป็นหลังเดิม แต่ที่เพิ่มเติมขึ้นมาก็คือการทาสีใหม่จนงามระยับจับตา ดวงตาคมกริบจับจ้องมองไปยังแนวทางเดินที่เคยมีกระถางต้นไม้เหี่ยวเฉาเพราะขาดน้ำ ตอนนี้ต้นไม้พวกนั้นออกดอกสะพรั่งสวยงาม
“ที่นี่เปลี่ยนไปมากจริงๆ”
ลุงน็อตที่กำลังเปิดท้ายรถยกกระเป๋าเดินทางของเนโลคลิสอยู่หันกลับมาตอบด้วยรอยยิ้ม
“ต้นไม้ใบหญ้าที่นี่สวยงามขึ้นเพราะฝีมือคุณหนูหอมครับ”
เนโลคลิสหันมองคนพูดอย่างเหลือเชื่อ
“คุณหนูหอมเธอลงมารดน้ำแทนคนสวนแทบทุกวันครับ เธอบอกว่าจะไม่ยอมให้ต้นไม้ ดอกไม้เหี่ยวเฉาอีกแล้วครับ เธอว่าเธอไม่อยากอายแขกเหรื่อที่มาเยี่ยมน่ะครับ”
“แขกเหรื่อ?”
คนที่ยืนอมยิ้มอยู่ชะงักเล็กน้อย
“งั้นก็แสดงว่าที่นี่มีแขกมาหาบ่อยหรือครับ”
ลุงน็อตระบายยิ้มน้อยๆ
“เมื่อก่อนก็ไม่บ่อยนะครับ มีแต่ช่วงปีนี้แหละครับที่มีแขกมาวันเว้นวันเลยทีเดียว”
“เพื่อนของเข็มหอมหรือ”
“ใช่ครับ คุณหนูหอมเธอว่าแบบนั้น”
คำตอบแบ่งรับแบ่งสู้ของลุงน็อตทำให้เนโลคลิสเริ่มเอะใจ และแน่นอนว่ามีความสงสัยเต็มเปี่ยม
“ผู้หญิงหรือผู้ชายครับ”
“เอ่อ คือ...”
“ผมถามลุงน็อตว่าแขกของเข็มหอมเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายครับ”
แม้เนโลคลิสจะไม่ได้ตะเบ็งเสียง แต่น้ำเสียงกลับดังกังวานน่าสะพรึงกลัว
“ผู้... ผู้ชายบ้าง ผู้หญิงบ้างครับ”
“หึ มีเพื่อนผู้ชายด้วยหรือ”
“ใช่ครับ”
เนโลคลิสไม่รู้ว่าตัวเองกำลังเป็นอะไร รู้เพียงแต่ว่ากำลังรู้สึกเหมือนมีใครเอาเท้ามาขยี้ที่หน้าอกจนทั้งจุกทั้งเจ็บ
“แล้วตอนนี้เข็มหอมอยู่ที่ไหนครับ”
ชายหนุ่มก้าวยาวๆ เข้าไปในตัวตึกใหญ่ ไม่มีเวลาอิ่งอ้อยมองความเปลี่ยนแปลงของอะไรอีกต่อไปแล้ว
ลุงน็อตรีบลากกระเป๋าเดินทางวิ่งตาม “เอ่อ... ผม... ผมไม่ทราบหรอกครับ”
คนที่เดินอยู่หยุดเท้ากะทันหัน หมุนตัวกลับมาจ้องหน้า ทำให้ลุงน็อตหงอลงทันตา
“แล้วใครจะให้คำตอบผมได้”
“คงต้องถามต้นห้องของคุณหนูหอมน่ะครับ”
ลุงน็อตหมายถึงป้าสำอางที่เข้ามาทำงานที่นี่พร้อมกับตัวเอง และมีหน้าที่เป็นต้นห้องของให้เข็มหอมตามคำสั่งของเนโลคลิส
“งั้นไปตามป้าสำอางมาพบผมเดี๋ยวนี้”
“ครับ เดี๋ยวผมเอากระเป๋าขึ้นไปเก็บให้ก่อน เสร็จแล้วจะรีบไปตามให้ครับ”
“เดี๋ยวนี้”
“เอ่อ แล้วกระเป๋าล่ะครับ”
“มันคงไม่หายไปไหนหรอกมั้งครับ ลุงน็อต” เนโลคลิสเค้นทุกพยางค์ออกมาจากปาก
“ครับ ครับ ไปเดี๋ยวนี้แหละครับ” ลุงน็อตรีบวางกระเป๋าเดินทางลงกับพื้น และวิ่งไปทำตามคำสั่งอย่างรวดเร็ว
เนโลคลิสกระแทกลมหายใจออกมาแรงๆ เกลียดตัวเองที่เป็นแบบนี้ แต่กลับห้ามปรามโทสะที่กำลังระอุอยู่ภายในอกไม่ได้ ชายหนุ่มกัดฟันแน่น เดินเข้าไปภายในห้องรับแขก ก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจอีกครั้ง
เมื่อก่อนมันเคยว่างเปล่าไม่มีแม้แต่ตู้วางของประดับเอาไว้ หรือแม้แต่โซฟาก็ไม่มี แต่ตอนนี้กลับถูกตกแต่งเอาไว้อย่างดี และจะด้วยฝีมือของใครไปไม่ได้นอกจากเข็มหอม
ชายหนุ่มเผลอระบายยิ้มบางๆ
ที่เขาเปลี่ยนใจไม่ทุบที่นี่ทำโรงแรมอย่างที่เคยตั้งใจเอาไว้ เพราะเข็มหอมสินะ
ร่างสูงใหญ่ที่ผ่านการเดินทางมาหลายสิบชั่วโมงทรุดกายลงนั่งบนโซฟานุ่ม สองแขนกางออกห่างจากลำตัว ดวงตาคมกริบหรี่แคบก่อนจะปิดสนิทลงอย่างต้องการพักผ่อน
เขาเหนื่อยเกินกว่าจะทนลืมตาได้อีก
